Аб установе - Новодевятковичская CШ

Аб установе

Поўная назва: Дзяржаўная ўстанова адукацыя "Новадзявяткавіцкая сярэдняя школа Слонімскага раёна"

Рэжым працы: панядзелак-субота з 8.00 да 18.00

Мэта:

Стварэнне аптымальных умоў, якія забяспечваюць высокую якасць адукацыі праз максімальна магчымае задавальненне адукацыйных запытаў для развіцця і самаразвіцця асобы вучня і настаўніка ў сукупнасці іх індывідуальных здольнасцяў, асобасных якасцяў, ведаў і кампетэнтнасці.

Задачы:

  1. Забяспечыць якасць адукацыі праз:

выкарыстанне ў адукацыйным працэсе сучасных адукацыйных і інфармацыйна-камунікацыйных тэхналогій;

аб'ектыўную ацэнку якасці адукацыі па вучэбных прадметах у адпаведнасці з асноўнымі патрабаваннямі да вынікаў вучэбнай дзейнасці навучэнцаў;

максімальны ахоп усіх навучэнцаў працоўным навучаннем і выхаваннем, навучэнцаў III ступені прафесійнай падрыхтоўкай.

  1. Забяспечыць метадычнае суправаджэнне і рэалізацыю сістэмы бесперапыннага павышэння кваліфікацыі педагогаў, у тым ліку ў перыяд паміж тэрмінамі павышэння кваліфікацыі, выкарыстоўваючы рэзервы Акадэміі паслядыпломнай адукацыі, Гродзенскага абласнога інстытута развіцця адукацыі, Слонімскага раённага вучэбна-метадычнага кабінета.
  2. Садзейнічаць фарміраванню грамадзянскасці, патрыятызму, нацыянальна-культурнай ідэнтычнасці навучэнцаў праз інтэграцыю вучэбнай і пазаўрочнай дзейнасці ў рамках рэалізацыі інавацыйнага праекта “Укараненне мадэлі фарміравання нацыянальна-культурнай ідэнтычнасці навучэнцаў: інтэграцыя вучэбнай і пазанавучальнай дзейнасці ўстановы адукацыі - сацыякультурнага цэнтра рэгіёну”.
  3. Стварыць абстаноўку псіхалагічнага камфорту і бяспекі жыццядзейнасці навучэнцаў праз удасканаленне маральна здаровых адносін у сацыяльным асяроддзі, прафілактыку безнагляднасці правапарушэнняў непаўналетніх, прафілактыку траўматызму, арганізацыю фізкультурна-аздараўленчай работы і прапаганду здаровага ладу жыцця.
  4. Забяспечыць умацаванне матэрыяльна-тэхнічнай базы ўстановы адукацыі з прыцягненнем фінансавых сродкаў з крыніц, якія не забаронены заканадаўствам

Кантактная інфармацыя

Тэлефоны "гарачых ліній", прамая лінія

Перадгісторыя ўзнікнення школы ў вёсцы Дзявяткавічы

Гісторыя развіцця адукацыі ў нашым рэгіене непадзельна звязана з гістарычным мінулым населеных пунктаў нашай мясцовасці. На пэўным узроўні сацыяльна-эканамічнага развіцця нашага рэгіену ў насельніцтва ўзнікла патрэба ў ведах. Рэалізаваць гэту патрэбнасць можна было шляхам навучання насельніцтва ў спецыяльных установах – школах. Найбольш мэтазгодным было навучаць грамаце з дзіцячага ўзросту. Але для арганізацыі навучання патрэбны былі пэўныя матэрыяльныя (сродкі) і духоўныя (адукаваныя людзі) ўмовы. У далёкім мінулым толькі царква мела магчымасць стварыць такіяў мовы. Менавіта царква валодала такімі сродкамі, а святары былі самымі адукаванымі людзьмі. Вось чаму першыя школы ў нашым рэгіене ўзнікалі пры цэрквах, а святары выступалі ў якасці іх арганізатараў і выкладчыкаў. Такія школы называліся прыходскімі. Прыход – гэта першаснае звяно рэлігійнай арганізацыі, якое складаецца з царквы і ўсіх вернікаў, якія ў ёй моляцца Богу.

Царкоўна-прыходскія школы былі першай ступенню навучання. У наш час гэта ступень навучання называецца пачатковай школай. Але было б вялікай памылкай параўноўваць адно з другім. Зусім іншымі ў царкоўна-прыходскіх школах былі вучэбныя планы, падручнікі, ды і сам навучальны працэс.

Маюцца дакументальныя звесткі аб тым, што ў весцы Дзявяткавічы ( у цяперашні час Старадзявяткавічы) у 1675 годзе дзейнічаў праваслаўны храм. Ёсць усе падставы лічыць вельмі рэальным фактам існаванне пры гэтым храме школы. Каб пераканацца ў дакладнасці такога сцвярджэння, неабходна азнаеміцца з гістарычным мінулым гэтага населенага пункта. За інфармацыяй звернемся да гістарычнай даведкі.

 Гістарычная даведка. Першае датаванае ўпамінанне пра Дзявяткавічы адносіцца да 1432 года. У той час Дзявяткавічы былі радавым валоданнем Мялешкаў, прадстаўнікоў старажытнага і вельмі вядомага ў Вялікім Княстве Літоўскім і Рэчы Паспалітай магнацкага роду. Паблізу ад вёскі размяшчаўся раскошны драўляны палац, зямельныя ўладанні і шматлікія вёскі з прыгоннымі сялянамі, якія належалі Мялешкам.

У 1562 годзе Дзявяткавічы згадваюцца ў гістарычных крыніцах як мястэчка на адным узроўні з Жыровіцамі, Косава і Ружанамі.

У 1589 годзе Мялешкі атрымліваюць ад караля Рэчы Паспалітай Жыгімонта III (1587-1632) дазвол на будаўніцтва грэблі і моста праз пойму ракі Грыўда з правам збору з купцоў і праезных мытнай пошліны ў памеры двух пенезей. Гаць – гэта земляны вал, які ўзводзіцца праз забалочаны ўчастак з мэтай будаўніцтва дарогі. Пенезь – гэта сярэбраная манета ВКЛ.

Гаць з каменнай дарогай, працягласцю 700м., і разбураным мостам захаваліся да нашага часу. У мінулым гэта быў участак важнага шляху Навагрудак – Баранавічы – Пінск, вядомага яшчэ з часоў першага князя ВКЛ Міндоўга (1230-1263).

У 1604 годзе ў мястэчку Дзявяткавічы ў палацы Мялешкаў праводзіўся павятовы сойм. Павет – адміністрацыйная адзінка ў ВКЛ, падобная сучаснаму раёну, але значна больш буйная па плошчы. Сойм – гэта сход або з'езд шляхты. Шляхта – гэта землеўладальнікі ў ВКЛ.

Такім чынам, матэрыял гістарычнай даведкі сведчыць аб тым, што ў XVI-XVII стгг. Дзявяткавічы былі радавым маёнткам Мялешкаў, насілі статус мястэчка, былі самым значным гандлёвым і рэлігійным населеным пунктам нашага рэгіену.Такім чынам, пры мясцовым праваслаўным храме ў абавязковым парадку павінна была быць царкоўна-прыходская школа, хаця б, як мінімум, для навучання дзяцей мясцовай шляхты пачатковай грамаце.

Дзявяткавіцкая царкоўна-прыходская школа

Праведзены аналіз гістарычных фактаў дае падставу сцвярджаць, што ў 1675 годзе ў Дзявяткавічах (Старадзявяткавічах) пры мясцовай праваслаўнай царкве існавала школа. Цікава ведаць, якой яна была, як у ёй ажыццяўлялася навучанне і выхаванне дзяцей. Адказ на гэтыя і іншыя пытанні можна знайсці ў гістарычных крыніцах другой паловы XVII ст.

 Школа 1675 года ў в. Дзявяткавічы адносілася да тыпу царкоўна-прыходскіх школ. Гэта значыць, што яна не была свецкай, як сучасная школа, а знаходзілася ў ведамстве праваслаўнай царквы. У ёй навучаліся дзеці Дзявяткавіцкага царкоўнага прыходу, да якога ставіліся бліжэйшыя вёскі Гуменікі, Кісялі, Кошлавічы (уласнасць царквы), Масилавічы, Папкі, Рахавічы, Сурынка, Гарбачы, Урач. Жыхары большасці гэтых вёсак былі прыгоннымі Мялешкаў. У школе навучалася не больш трох дзясяткаў хлопчыкаў. Дзяўчынкі школу не наведвалі. У шляхецкіх сем'ях для іх арганізоўвалася хатняе навучанне. Дзяўчынак з сялянскіх сем'яў у той час грамаце не навучалі наогул.

Навучанне насіла саслоўны характар. Саслоўі – гэта групы або пласты грамадства, якія адрозніваюцца адзін ад аднаго паходжаннем, матэрыяльным станам, заняткам і месцам, займаемым у грамадстве. У той час у ВКЛ існавалі наступныя саслоўі: шляхта, купецтва, духавенства, мяшчане (жыхары гарадоў) і сялянства (самае шматлікае і бяспраўнае саслоўе).

Саслоўны характар адукацыі захаваўся аж да рэформы адукацыі, правядзенне якой пачалося на беларускіх землях у 1775 годзе. Шляхта лічыла адукацыю шкодным для простага народа. Сведчаннем гэтаму з'яўляецца наказ, які дала гродзенская шляхта сваім паслам на Варшаўскі сойм 1733г. Агульнадзяржаўны сойм – гэта вышэйшы заканадаўчы орган Рэчы Паспалітай. Наказ - гэта прапанова, якую даюць выбаршчыкі падчас выбараў сваіх дэлегатаў, у дадзеным выпадку паслоў на сойм. Пасол – гэта дэлегат, абраны на сойм.

 Вось што гаварылася ў гэтым наказе: «Хадайнічаць аб выданні цвёрдага закона, каб нікога з сялянскіх дзяцей не прымалі ў школы для навучання грамаце, бо, паводле старой прымаўцы, сялянскі род добры, калі ён у смутку, але дрэнны, калі ён у радасці ці адукаваны школьнымі навукамі».

У Дзявяткавіцкай царкоўна-прыходскай школе навучаліся пераважна дзеці з шляхецкіх сем'яў. Сялянскія дзеці ў прынцыпе маглі быць прыняты ў школу, але яны складалі ў ёй нешматлікае выключэнне.

Царкоўна - прыходскія школы былі пераважна двухкласнымі і чатырохгадовымі. У першым і другім класах навучаліся па два гады. Навучанне было платным. Па гэтай прычыне дзеці з сялянскіх сем'яў у большасці выпадкаў заканчвалі толькі адзін першы клас.

 У царкоўна - прыходскіх школах ўлічвалася спецыфіка сельскага жыцця. Навучанне вялося восенню і зімой, а вясной і летам дзеці ўдзельнічалі ў сельгасработах, дапамагаючы сваім бацькам. Гэта датычылася ўсіх сялянскіх дзяцей, а таксама шляхецкіх дзяцей, чые бацькі ставіліся да катэгорыі дробнай шляхты, а гэта катэгорыя была самай шматлікай у ВКЛ.

 Галоўным прадметам у царкоўна-прыходскай школе быў Закон Божы. Яго выкладаў святар. Пад яго ж кіраўніцтвам дзеці вывучалі царкоўны сьпеў. Асноўным сродкам выхавання было святое пісанне. Вучняў выхоўвалі на біблейскіх прыкладах, подзвігах хрысціянскіх святых і выказваннях айцоў царквы. Навучанне насіла дагматычны характар. Догма – гэта ісціна, якая прымаецца на веру і не падлягае абмеркаванню.

 Заняткі ў царкоўна-прыходскай школе працягваліся цэлы дзень з перапынкам на абед. Свае абеды вучні прыносілі з дому. Настаўнік аб'яўляў абедзенны перапынак, і навучэнцы прыступалі да трапезы прама седзячы за партамі. Пасля абеду школьнікі займаліся падрыхтоўкай хатніх заданняў, падобна таму, як гэта робяць сучасныя вучні ў групах падоўжанага дня.

 Абавязковай умовай навучання было вывучэнне на памяць малітваў на складанай і малазразумелай царкоўнаславянскай мове. Чытаннем на памяць малітвы пачыналіся і канчаліся заняткі. У царкоўна-прыходскай школе вывучаліся самыя элементарныя асновы арыфметыкі, старабеларускай пісьменнасці і чытання. У другім класе на трэцім і чацвёртым гадах навучання вучням даваліся некаторыя асновы земляробства. Тут таксама ўлічвалася спецыфіка сельскага жыцця. Усяму гэтаму навучаў дзяцей настаўнік, які не быў святаром. Ён знаходзіўся ў падначаленні ў святара, які ў вучэбна-выхаваўчым працэсе займаў галоўную ролю.

Па нядзелях і ў рэлігійныя святы заняткі ў школе не праводзіліся. Святар у такія дні вёў у царкве набажэнства, на якім былі абавязаныя прысутнічаць навучэнцы разам з іх бацькамі.

У царкоўна-прыходскіх школах у адносінах да навучэнцаў прымянялася цэлая сістэма пакаранняў. Яны ўтрымліваліся ў спецыяльнай інструкцыі.

Існавалі наступныя пакаранні:

1. Вучню забаранялася есці абед.

2. Вучня, які правініўся, ставілі на калені.

3. За памылкі пры чытанні або дэкламаванні на памяць білі па далоні левай рукі планцэтай. Планцэта – прыстасаванне для пакарання, якое складаецца з кавалка тоўстай скуры, прымацаванай да драўлянай ручцы. Падобная на сучасную мухабойку.

4. За падрыхтоўку заданняў вучняў білі дысцыплінай. Дысцыпліна – гэта своеасаблівы пугу, які меў сем ці дзевяць скураных адгалінаванняў. Дысцыплінай білі па голай задніцы ад трох да пятнаццаці разоў.

5. За парушэнне школьных правілаў секлі па голым целе бярозавай розгай. Такое пакаранне вучні празвалі «бярозавай кашай». Звяртаючыся да пакаранаму вучню, часта пыталіся ў яго смачная ці бярозавая каша.

Маюцца звесткі аб тым, што ў царкоўна-прыходскіх школах XVII-XVIII стст. і пачатковых народных вучылішчах ХІХв. на чацвёртым годзе навучання даваліся вучням элементарныя звесткі па гісторыі Вялікага княства Літоўскага, Рэчы Паспалітай( XVI-XVII стст). Пры правядзенні такіх заняткаў настаўнікі абавязаны былі знаеміць навучэнцаў з гісторыяй вёскі, маёнткам мясцовага землеўладальніка і яго радаводу.

 Пры правядзенні такіх заняткаў ўзнікалі некаторыя праблемы. Сутнасць іх у наступным. Адсутнічала навуковая гісторыя вёскі, але затое меліся старажытныя легенды. Іх і выкарыстоўвалі мясцовыя настаўнікі. Мабыць, па гэтай прычыне легенды захаваліся і дайшлі да нашых дзён.

 Старажылы вескі Старадзявяткавічы ўспамінаюць, што іх дзядам і прадзедам настаўнікі распавядалі на ўроках вельмі цікавыя гісторыі аб весцы Дзявяткавічы (Старадзявяткавічы ў наш час). Гэтыя гісторыі мелі, безумоўна, легендарнае змест. Легенда – гэта народнае паданне аб мінулым, у якім могуць быць адлюстраваны гістарычныя факты ў іх народным разуменні.

Аўтарам даследавання давялося па крупінках аднаўляць іх змест.

  Гэта было ўпершыню

Жнівень 1959г. Першае прызначэнне. Слонімскі райкам партыі зацвердзіў на пасаду дырэктара Новадзявяткавицкай СШ Хатэнка Івана Іванавіча, настаўніка рускай мовы і літаратуры.

4 верасня 1959г. Адбыўся першы педсавет. Прысутнічала 19 настаўнікаў. Парадак дня: 1)задачы школы ў новым (першым) навучальным годзе; 2) размеркаванне вучэбнай нагрузкі, класнага кіраўніцтва;3) рознае.

6 кастрычніка 1959г. Першае папярэджанне вартаўніку школы за нядобрасумленнае выкананне сваіх абавязкаў.

13 лістапада 1959г. Першы вымову настаўніку фізкультуры за нядобрасумленнае стаўленне да выкладання фізкультуры.

12 снежня 1959г. Першае зняцце з працы вартаўніка школы за парушэнне працоўнай дысцыпліны.

Студзень 1960 г. Першае выключэнне са школы вучня 8-га класа тэрмінам на 5 дзён.

Чэрвень 1960 г. Першы выпуск. Атэстаты атрымалі 18 выпускнікоў 10 класа і двое навучэнцаў выпушчаныя з даведкамі. Пасведчанне аб сямігадовай адукацыі атрымалі 26 школьнікаў.

1960г. Замацаваны за настаўнікамі 43 прызыўніка 1941-1945гг.нараджэння ў мэтах іх падрыхтоўкі да службы ў Савецкай Арміі.

1961г. Упершыню запрошаны на педсавет бацькі двух непаспяваючых вучняў. Упершыню прэміраваны навучэнцы вытворчай брыгады.

Пачатак 1962г. Першая праверка РАНА работы школы.

1962-1963 навучальны год. Выпускнікі школы здавалі экзамен па вытворчаму навучанню.

1963-1964 навучальны год. Дазволена навучэнцам пісаць аўтаручкай. У 5-7 класах была ўведзена санітарна-гігіенічная падрыхтоўка па 30-гадзіннай праграме.

1964-1965 навучальны год. Упершыню праведзены кантрольныя работы па тэкстах Міністэрства адукацыі БССР. Прынята на педсавеце рашэнне аб арганізацыі 1 верасня свята для вучняў першага класа.

1965-1966 навучальны год. Упершыню ўведзены для навучэнцаў праязныя квіткі. Упершыню арганізаваны для навучэнцаў школы аздараўленчая пляцоўка і лагер працы і адпачынку (ЛПА).

1976-1977 навучальны год. Упершыню ўведзена фармуляванне трыадзінай задачы: навучанне, развіцце і выхаванне пры распрацоўцы і напісанні рабочых планаў ўрока.

1983-1984 навучальны год. Выдадзены загад РАЙАНА аб стварэнні ў нашай школе Ленінскай пакоя.

1984-1985 навучальны год. У школе пачаў стварацца Летапіс Вялікай Айчыннай вайны. Упершыню ў школе быў створаны гурток «Умелыя рукі».

1985-1986 навучальны год. Дазволена карыстацца мікракалькулятарам на ўроках хіміі і фізікі. Абвешчаная турыстычна-краязнаўчая экспедыцыя «Мая Радзіма-СССР».

1988-1989 вучэбный год. У старэйшых класах ўведзена лекцыённа-семінарская сістэма навучання. Пачалося ўкараненне ў навучальны працэс методыкі В. Ф. Шаталава, ўкраінскага педагога-наватара.

1989-1990 навучальны год. Пачала вырабляцца 15% даплата настаўнікам рускай мовы.

1990-1991 навучальны год. Упершыню пачаліся афармляцца педсаветы на беларускай мове. Упершыню праведзены перакладны экзамен у 4 класе па беларускай мове, матэматыцы і тэхніцы чытання.

1992-1993 навучальны год. Упершыню пачалося правядзенне педагагічных кансіліумаў.

Настаўнікі школы – удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны

1. Валоў Пётр Карповіч

2. Герасімовіч Уладзімір Іванавіч, інвалід вайны

3. Карпалоў Цімафей Васільевіч, інвалід вайны

4. Коўш Аляксандр Іванавіч

5. Мартынаў Леанід Пятровіч, інвалід вайны

6. Салановіч Аляксандр Іосіфавіч, інвалід вайны

Настаўнікі школы – удзельнікі вайны ў Афганістане

Дроб Анатоль Аркадзьевіч – настаўнік фізічнай культуры

Настаўнікі школы – ветэраны педагагічнай працы

1. Бірук Ніна Пракоф’еўна

2. Бірук Марыя Станіславаўна

3. Валоў Пётр Карповіч

4. Герасімовіч Уладзімір Іванавіч

5. Жыткевіч Людміла Іванаўна

6. Карпалоў Цімафей Васільевіч

7. Карпалова Кацярына Рыгораўна

8. Коўш Аляксандр Іванавіч

9. Коўш Кацярына Кузьмінічна

10. Крот Павел Уладзіміравіч

11. Крот Маргарыта Мікалаеўна

12. Куліна Аркадзь Аляксандравіч

13. Куліна Клаўдзія Мікалаеўна

14. Мартынаў Леанід Пятровіч

15. Мартынава Марыя Антонаўна

16. Міклаш Ірына Сяменаўна

17. Несцер Ніна Антонаўна

18. Пашцет Уладзімір Антонавіч

19. Пашцет Вольга Евтеховна

20. Ракуть Васіль Уладзіміравіч

21. Ракуть Таццяна Пятроўна

22. Сядлецкая Леаніда Дзмітрыеўна

23. Салановіч Аляксандр Іосіфавіч

24. Салановіч Ганна Майсееўна

25. Талейко Марыя Пятроўна

26. Хоміч Зоя Уладзіміраўна

27. Хомчык Сяргей Усціновіч

28. Хомчык Лідзія Лявонцьеўна

29. Іванко Таццяна Іванаўна